Felietony Polska

Lanckorona. Zimowy weekend pod znakiem hygge

Lanckorona, niewielka, ale pełna magii i kultury, wieś w południowej Polsce, w zimowej, leniwej odsłonie

Weekend przed Świętami Bożego Narodzenia. Naród tłumnie szturmował galerie handlowe, jak gdyby nadrobić chciał przyszłość, w której niektóre niedziele zamknięte będą dla głodnych konsumpcji, spragnionych wiecznego wydawania i żądnych uganiania się za ulotnymi tudzież niepotrzebnymi rzeczami.

Taka będzie przyszłość, jednak w niedawno minionej przeszłości, takiego właśnie krajobrazu zabrakło nam na kilka dni przed okresem świątecznego rozpasania. Dlaczego? Bo postanowiliśmy przed nim uciec, z pełną świadomością zignorować, lub po prostu, spędzić inaczej. Jak wielu do nas podobnych ludzi.

To najbardziej cichy i martwy, obok samych świąt, czas w turystyce. Ludzie zapominają o spełnianiu marzeń, o odkrywaniu świata, o pięknych miejscach, które zwykle szturmują całymi rodzinami. Polska, jak długa i szeroka, a także wiele innych miejsc na globie, wycisza się do poziomu nienotowanego w inne dni roku. Tak też wyciszyła się niewielka wieś, która kiedyś była miastem, położona zaledwie trzydzieści pięć kilometrów od Krakowa, a sprawiająca wrażenie porzuconej gdzieś na krańcach świata, ukryta przed jego oczami, a jednocześnie wywyższona na szczycie samotnej góry przypominającej wygasły, małopolski wulkan. Dobrze niektórym znana, a jednocześnie i paradoksalnie, zupełnie nieznana innym.

Processed with VSCO with a9 preset

Przez ostatnie lata bywałem w niej tak często, że stała się czymś w rodzaju stałego punktu ucieczki, krótszej lub dłuższej, zawsze wyciszającej, ciekawej. Wyjeżdżałem do niej z Magdaleną, z przyjaciółmi z różnych zakątków świata, a czasami po prostu sam, aby kilka godzin później wrócić z bochenkiem aromatycznego chleba wypiekanego w piekarni, która niebawem świętować będzie stulecie swojej działalności. Poznawałem ją wiosną, gdy tak ludzie, jak i natura powracali do życia. Latem, kiedy ta niewielka miejscowość tętniła życiem, jak gdyby była średniej wielkości miastem. Jesienią, gdy złoto liści mieszało się z mistyczną mgiełką. Nie poznałem jej zaś tylko zimą. Aż do tego, niedawno minionego weekendu.

Lanckorona! – podskoczyłem z ekscytacji, gdy rok temu w górskiej Krynicy zastanawialiśmy się z naszymi przyjaciółmi z dalekiej Brazylii, dokąd pojechać na nasze coroczne ucieczki poza Kraków.

Ten, od kilku lat, stał się dla nich drugim domem, do którego zawsze uciekają przed gorącym, brazylijskim latem, które spowija swoją kleistą mazią swych mieszkańców w czasie, kiedy Polacy przywdziewają czapki, szaliki, rękawiczki i zimowe kurtki. Gdzieś między szufladkami moich wspomnień, leżała pewność, iż to miejsce musi się spodobać, że idealnie wkomponuje się w naszą tradycję wspólnego opuszczania Grodu Kraka mniej więcej o tej porze roku.

A wszystko rozpoczęło się od jednego, zupełnie magicznego miejsca. Pewnego dnia, przeglądając informacje o tym, co nowego słychać w Lanckoronie, natknąłem się na adres, który zaintrygował mnie wizualnie. Rynek 17, Willa Niebieska, tak zwie się magiczne miejsce.

willa niebieska lanckorona

Dosłownie kila miesięcy wcześniej na ławeczce przed kawiarnią, również Niebieską, rozmawialiśmy wraz z Magdaleną, z lokalnym poetą, który wertował kartki swojego, amatorsko sklejonego tomiku poezji. Kolejne wydarzenie kulturalne przyciągnęło wtedy do Lanckorony tłumy ludzi z okolic, jak i dalej położonych miast. Dopiero po powrocie trafiłem na to, co dyskutując z poetą o życiu i świecie, ciągle miałem nad sobą, a czego zupełnie nie zauważałem.

Rzecz może to i prozaiczna, ale zajmujące całe piętro drewnianej willi, urokliwe i gustownie urządzone mieszkanie z bajecznymi balkonikami wychodzącymi na Rynek, urzekło mnie tak bardzo, iż pomyślałem, że gdy będę zabierać się za pisanie swojej książki, pierwszy rozdział będzie musiał powstać właśnie tam.

Tak też, kilkanaście miesięcy od odkrycia tego adresu, dotarliśmy do niego z Magdaleną, Aną i Pedro. Książki, a nawet chociażby pierwszego rozdziału, wprawdzie nie napisałem, ale zapisałem w tym miejscu pewien niewielki rozdział swojego życia.

W rozpędzonym do granic możliwości roku dwa tysiące siedemnastym, na chwilę zwolniłem, zupełnie wyhamowałem. Odpocząłem i odczułem, jak niezwykłą wartość ma umiejętność nic nierobienia, lub robienia małej ilości rzeczy.

Na chwilę zatopiłem się w czymś, co nazwać mogę Hygge po lanckorońsku. Coż to takiego, to owo Hygge?

To skandynawskie słowo opisuje swoisty przytulny, przyjemny nastrój, dobre samopoczucie i zadowolenie. Przez ostatnie lata zyskało na popularności i rozpoznawalności jako słowo, które definiuje duńską kulturę, zaś niedawno, dzięki popularnym publikacjom, także w kraju nad Wisłą zdobyło uznanie i naśladowców, którzy wierzą, ze tak właśnie trzeba żyć.

Tak, czyli jak? Wspólnie. Codzienne wspólne bycie z innymi, pełne poczucia bezpieczeństwa, równości, osobistego spełnienia i społecznej spontaniczności.

Jakie słowa opisałyby lepiej relację przyjaciół, których dzieli tak wiele, od wieku poczynając, przez narodowości, kierunkowe wykształcenie, kulturowe osadzenie. A jednak, nawet z ludźmi, którzy mogliby być naszymi rodzicami, okazuje się, że tak samo jak wiele spraw nas dzieli, jeszcze więcej nas łączy. A hygge, to poczucie bezpieczeństwa we własnym towarzystwie, poczucie równości, spełnienia i spontaniczności, nie opuszcza nas nigdy, gdy wspólnie postanawiamy spędzać czas.

Tym razem zamierzenie było proste. Przyjechać wieczorem prosto z Krakowa, wyskoczyć na coś małego do kultowej Arki, wypić grzane wino, po czym zaszyć się w Willi Niebieskiej przy akompaniamencie wina i rozmów. W sobotę, po niewielkim spacerze śladami lanckorońskiego rzemiosła, zaszyć się zaś w kuchni i przygotować kaczkę według staropolskiego przepisu, po czym ponownie zanurzyć się w winie i obserwować powoli zbliżającą się, białą zimę. Udało się to nam pod każdym względem!

 

Po wspaniałej sobocie, pełnej leniwych chwil, drzemek w ciągu dnia, wspólnego gotowania i picia, niedzielny poranek zaserwował nam najpiękniejszy prezent, jaki mogliśmy sobie wymarzyć w ten weekend – Lanckorona w zimowej odsłonie, obrazek, na który z upragnieniem czekaliśmy wszyscy.

Co można robić w małej wiosce nieopodal Krakowa – zapytają niektórzy. Czy tylko zaszyć się w przytulnym wnętrzu jakiegoś pokoju lub mieszkania? Niekoniecznie. To niepozorne miejsce przez wieki od 1366 do 1934 roku, posiadało prawa miejskie. Dlatego też, oprócz spaceru po zabytkowej zabudowie rynku, pełno jest tu także miejsc, w których każdy znajdzie coś dla siebie. Swoistym centrum kulturowym Lanckorony jest słynna Cafe Arka, w której mieszają się starzy i niedawno przybyli mieszkańcy oraz turyści. W jej bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się dwie galerie z ceramiką artystyczną. Inne dzieła lokalnych rzemieślników i artystów znaleźć można w muzeum na dolnym rogu Rynku lub na straganach rozstawianych na jego płycie w niektóre dni tygodnia, szczególnie w niedzielę. Oprócz Arki, dobrą kawę serwuje także Czarna Owca tuż obok Kawiarni Niebieskiej, czy chociażby urokliwy Pensjonat na samej górze, obok słynnego bankomatu zatopionego w oknie. Oprócz wymienionych miejsc, w Lanckoronie spotkacie także nietuzinkowe postaci, które sprowadziły się do tego artystycznego przysiółka Małopolski. Miniecie ich na cichych, brukowanych uliczkach, albo usiądziecie obok nich w którejś z kawiarni.

 

Tak minął ostatni weekend przed nadchodzącymi świętami. Niespiesznie, przyjemnie, po prostu dobrze. Na ten nadchodzący czas życzę Wam, abyście w okresie świątecznym odnaleźli swoje Hygge!

Rocznik 1985. Hybryda czasów analogowych i cyfrowych, człowiek, który pamięta jak było przez internetem a w internecie czuje się jak ryba w wodzie. Urodzony w Krakowie, w nim wykształcony i z nim zawodowo związany. Po krótkim okresie życia w Chinach, na dobre zajął się normalnym życiem i intensywnym podróżowaniem. Zawodowo specjalista branży podróżniczej, hotelarskiej i rezerwacyjnej.

30 komentarzy dotyczących “Lanckorona. Zimowy weekend pod znakiem hygge

  1. Pingback: Małopolska na skuterze, czyli mały przepis na wielką majówkę – wojażer

  2. Idealne miejsce, w którym można spędzić święta lub ferie z całą rodziną. Odciąć się od tych zatłoczonych miast, ulic, korków … Przepiękne zdjęcia!

    Polubienie

  3. Niezwykłe miejsce, pełne magii. Święta to idealny okres na to aby się wyciszyć. W takim miejscu z pewnością jest to o wiele łatwiejsze bo możemy uniknąć tłumów i przedświątecznego zabiegania. Chętnie kiedyś odwiedzę to wspaniałe miejsce 🙂

    Polubienie

  4. Też co roku szukam z rodziną takiego wyciszenia podczas świąt. Udaje mi się to dzięki takim krótkim wyjazdom w mało znane i spokojne miejsca

    Polubienie

  5. Pingback: Norwegia południowa. Przewodnik po wakacjach w stylu slow life – wojażer

  6. W Polsce bardzo brakuje takiego przed świątecznego uspokojenia, dlatego nie odczuwamy świąt tak głęboko. Nie mamy czasy się zatrzymać nawet na chwilę przed świętami.

    Polubienie

  7. Bardzo przyjemnie się patrzy na to, gdy ktoś potrafi docenić tak cenny czas i po prostu się nim cieszyć 🙂 Nasze święta w zeszłym roku były nieco zwariowane, ale w tym roku obiecałam sobie, że będzie na spokojnie 🙂

    Polubienie

  8. No to teraz już wiem, że Lanckorona jest dobra na zimowy weekend! Zdecydowanie mnie zachęciłeś… Co prawda w tym miesiącu moim celem są Kielce, ale może w takim razie luty..?

    Polubione przez 1 osoba

  9. Lanckorona to idealne miejsce do uprawiania (przeżywania, stosowania, wprowadzania w życie, jakiego czasownika użyć???) hygge. Znam tę miejscowość głównie w wiosennej i letniej odsłonie, jakoś nie myślałam o niej jako o celu zimowej wyprawy.
    A dobrego chleba, cóż, ciut zazdroszczę. Mieszkam na wyspie, na której jeszcze nie udało mi się znaleźć piekarni z prawdziwego zdarzenia. Żeby piekli na świeżo, a nie z jakiś mrożonych mas, które przemierzyły pół Europy. No ale latać samolotem do piekarni w jakieś inne miejsce, to jeszcze bardziej skomplikowane niż te 35 kilometrów samochodem. 🙂

    Polubienie

  10. Niesamowite ujęcia! Rozumiem Cię doskonale, bo przed świętami również dopada mnie podobny nastrój i z chęcią zaszyłabym się tam z Wami w tym przytulnym domku! Pozdrowienia Marcinie 🙂 do zobaczenia gdzieś… na szlaku!

    Polubione przez 1 osoba

  11. Stosowałam hygge zanim zrobiło się to modne 🙂 a tak naprawdę, im jestem starsza, tym mniej czasu poświęcam na sklepy, starając się zminimalizować ilość rzeczy w naszym otoczeniu. Dążymy do bogatych wspomnień, nie pamiątek. Możliwe, że to dlatego, że jestem otoczona ludźmi, dla których jest ważne kim jesteś, a nie co posiadasz.
    Dzięki Tobie odwiedzimy Lanckoronę w następnym roku, ale chyba na pierwszy raz postaramy się zadbać o bardziej sprzyjające okoliczności – czyli latem 🙂

    Polubione przez 1 osoba

    • To chyba klucz do sukcesu w życiu – otaczanie się ludźmi, którzy szanują Cię jako człowieka, którzy słuchają i potrafią rozmawiać o wspomnieniach, nie zaś patrzeć na nas przez pryzmat tego, co się posiada.

      Życzę więc samych wspaniałości na kolejny rok, i tego, żebyście dotarli do Lanckorony! PS: w niedzielne targi na ryneczku rozstawia stanowisko Pan, który ma małą winnicy poniżej centrum wioski. Polecamy jego wino, całkiem dobre! A rozmowa z nim jeszcze lepsza! 😉

      Polubienie

  12. Hygge po lanckorońsku…strzał w dziesiątkę! Nie umiałam nazwać tego stanu w jakim jestem od czterech lat! 🙂

    Polubione przez 1 osoba

  13. Przez prawie 16 lat mieszkam rzut beretem od Lanckorony, ale byłem w niej… przez 5 minut, przejazdem (wracając z Cieszyna pociągiem). Jakoś się nie złożyło, chociaż mam to miejsce na liście. A z ignorowaniem świątecznego pędu bardzo się zgadzam – nie lubię tej okołoświątecznej otoczki, a chodzenia po galeriach to już w ogóle, niezależnie od pory roku.

    Polubione przez 1 osoba

  14. Za słowem Hygge nie przepadam, mimo że ostatnio nawet dostałam książkę na jego temat. Po prostu nie uważam, żeby trzeba było go używać do określania tego, co przyjemne, miłe i ciepłe dla duszy czy serca.
    A co do samej Lanckorony – wieki tam nie byłam. Chyba ostatni raz jako dzieciak, ale ile lat wtedy miałam, to nie pamiętam. Jednak klimat tej wsi chyba się nie zmienił od tamtego czasu. Nadal jest sielankowo i nadal można tu zapomnieć o pędzie codziennego życia.

    Polubione przez 1 osoba

  15. wolnymkrokiem

    Super są takie miejsca, w których można kompletnie zaszyć się przed zabieganą rzeczywistością wielkich miast. O wiosce Lanckorona nigdy nie słyszałem i prawdę mówiąc myślałem że w tym tekście zabierzesz mnie w jakieś odległe miejsce na mapie świata. A okazało się że zabrałeś mnie w odległe-bliskie miejsce 🙂

    Polubione przez 1 osoba

    • Niektórzy myślą, że jadąc do Lanckorony zabiera się ich w jakiś zakątek Niemiec czy Szwecji, gdyż dla wielu znajomych, sama nazwa tego miejsca, brzmi bardzo niepolsko. W końcu miejsce, przed wiekami, tworzyli Niemcy.

      Polubienie

  16. Znam Lanckorone dobrze, ponieważ mieszkam jakieś 10 km od niej .
    Faktycznie piekne i spokojne miejsce, idealne na odpoczynek od głosów wielkiego miasta

    Polubione przez 1 osoba

  17. Witaj,
    ogólna wskazówka „jedź wtedy kiedy inni nie jeżdżą to także moja dewiza. Żadnych długich weekendów typu 1-3 maja gdy 2/3 weekendu stoi się na wylotówce z miasta, żadnych „sylwesterków w Zakopcu”, itp. itd.
    Natomiast Lanckrona – wstyd się przyznać, ale nigdy nie byłam, natomiast już wpisałem do notatnika „must have” – fajne miejsce aby współtowarzyszy podróży zaskoczyć.

    Polubione przez 1 osoba

    • Tak, to są dobre wskazówki i też się ich trzymam. Czasami kusi, żeby gdzieś w długi weekend uciec, ale ceny z reguły są wtedy dosyć kosmiczne (szczególnie loty), a i ludzi wszędzie strasznie dużo! Powodzenia w planowaniu pobytu w Lanckoronie! 🙂

      Polubienie

  18. Pieknie sie czyta. I pieknie napisane.
    Zdecydowanie poprosze o napisanie ksiazki 🙂
    Az sama zapragnelam tam pojechac!

    Polubione przez 1 osoba

Masz pytania? Chcesz coś dodać? Skomentuj poniżej

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.